Move to Cure(d)

Ik heb vandaag mijn 60ste en laatste kinebeurt afgewerkt! Time flies when you’re having fun: sinds de operatie door wonderdokter en kruisbandspecialist Dr. Lagae heb ik, gespreid over 6 maanden, 60 x 2 uur hard gewerkt bij Move to Cure.

Geen twee sessies waren dezelfde: kinesist Gilles De Sutter bedacht telkens weer andere oefeningen om mijn spieren te verstevigen en mijn stabiliteit te verbeteren. 5 x 20 keer buigen en strekken en klimmen en springen en stappen en lopen... Dat deed ik te midden de revaliderende voetballers, maar voor mij was oefenen met een bal er alleen in het begin bij, op voorwaarde dat er niet te veel fragiel volk bij me in de buurt stond. Het liefst oefende ik op de trampolines, het allerliefst op twee tegelijk. Het minst plezierig vond ik de reeksen van 100 x zitten en rechtstaan, vooral met één been.

De eerste maanden 3 x per week, en nadien 2 x, onderging ik zo’n gecombineerde conditietest, uitputtingsslag en marteling. Alles went: nu denk ik dat ik zelfs de folteringen op de behandelingstafel zal missen. Het was nochtans niet niks: eens mijn knie zo hard gestrekt was tot ze niet meer wilde buigen, boog Gilles ze toch zo ver dat ik dacht dat de nieuwe kruisband zou knappen. En met zijn puntige ellenbogen vond hij ook doeltreffend de allerpijnlijkste plekjes op mijn bilspier.

Is het een geval van Stockholmsyndroom? Misschien, ik ben in elk geval blij dat ik me de komende maanden nog eens per week mag laten behandelen en pijnigen door Gilles. Ik kan en wil nog geen afscheid nemen van Move to Cure, zowat mijn tweede thuis sinds 14 mei.

Het allerbeste nieuws is dat ik weer aan het dansen ben én dat het elke dansles beter gaat. Als ik rechtstaand dans merkt een toeschouwer vast niet veel meer van mijn blessure, maar op de grond kan ik mijn manco niet verbergen. Grondwerk is altijd mijn favoriete onderdeel van (moderne) dans geweest, maar nu frustreert het mij soms. En ook frustratie behandelt Gilles. Vandaag, tijdens mijn laatste kinebeurt in de reeks van 60, heeft hij de excuustruus in mij op haar plaats gezet: hij prentte me in dat ik die knie wel degelijk op de grond werkend kan en mag belasten, en hij beval me meteen dat ook maar 5 x 20 keer te bewijzen.

1000 x 60 keer dank aan Gilles De Sutter, Lieven Maesschalck (voor de bemoedigende woorden en schouderklopjes), Frédérique Neys (voor de goede zorgen tijdens het verlof van Gilles), de rest van het team én aan alle mooie mannen bij Move to Cure die het trainen toch net iets aangenamer maakten.

Dansen kan ernstige gevolgen hebben

Februari: dinsdagse dansles bij Jac Delsing

Dubbele pirouette, spring open toe open... en KRAK.

Het dansjaar loopt al niet zo vlot; in november heb ik een spierscheur in mijn kuit opgelopen (eveneens in die dinsdagse les) met enkele weken verplichte rust als gevolg. Dit is nòg enger en kraakt nòg luider! Ik gooi mij dan ook onmiddellijk als de eerste de beste flauwe voetballer op de grond.

Maart: MRI-scan

Het verdict: meniscus gescheurd, voorste kruisband over de volledige dikte gescheurd en een oedeem op de tibia; nummer 6 op de lijst van Common Dance Injuries volgens Dance Teacher. Zo'n simpele dansbeweging, die ik zeker honderd keer eerder probleemloos heb uitgevoerd, maar deze keer kom ik slecht neer, tors mijn knie en voilà. Worden we oud? Misschien wat vermoeid... En ik ben nooit echt goed geweest in pirouettes.

Een dansblessure komt nooit gelegen maar nu is de timing wel uitermate slecht. Met Dansstudio Kriskin hebben we om de twee jaar een voorstelling in De Warande in Turnhout. De repetities zijn in volle gang voor de show op 24 en 25 mei.

April: wachten/move to cure

Om weer te kunnen dansen heb ik een nieuwe kruisband nodig. Alvorens ik terecht kan bij dé kruisbandspecialist moet ik veel geduld uitoefenen, héél veel geduld. Is dat erg? Het komt wel goed uit eigenlijk. Ik kan dan wel niet meer meedansen in de Kriskin-show, maar ik wil toch -  op één of andere manier - mijn choreografie afwerken en aanleren.

Ondertussen werk ik bij Move To Cure, het kinesistenteam van Lieven Maesschalck, aan het versterken van de omliggende spieren. Daardoor wordt de pijn minder en zal de revalidatie na de operatie ook vlotter verlopen.

Mei: afspraak in AZ Monica

De specialist draait mijn onderbeen in allerlei mogelijke en onmogelijke richtingen: ''t Zit los, het moet geopereerd worden.' 'En kan dat morgen?', vraag ik dan. Nee, dat niet, maar wel volgende week. Hoera! Euforie omdat ik eindelijk een operatiedatum heb. Hip hoi!

Morgen: operatie

Afgelopen vrijdag heb ik een laatste krukkenloze repetitie gehad met de Kriskin-dansers; ze zijn er klaar voor. Mijn computer en pakjesmateriaal heb ik naar het gelijkvloers verhuisd. De voorlopig laatste Souplesse Oblige-broek op bestelling is afgewerkt.

Morgen krijg ik een nieuwe kruisband!  Overmorgen kan de revalidatie beginnen zodat  ik over zes maanden weer pirouettes kan draaien!

• 'Als dromen verdwijnen'
  Dansvoorstelling van Kriskin op 24 en 25 mei in De Warande in Turnhout
  Tickets op http://www.warande.be/activiteit/kriskin-dansstudio-0
• Webshop Souplesse Oblige
  De shop blijft draaien en pakjes worden zo snel mogelijk verstuurd.
  De pop-upshop Atelier Pistolet is nog tot eind mei gevestigd in Hopland 46 in Antwerpen. In april verhuist de shop naar een nieuwe locatie.