A life-changing meeting in Italy

© Humo / Jelle Vermeersch

We love Italy: sun, gelati, scenic places, chianti, great fashion, pasta, shoes... Last summer we went from a heatwave in Belgium to an even hotter summer in Tuscany in July. One day we drove from Lari, via Sienna, to the Tuscan sanctuary of Patrick De Maeseneire, former CEO of Adecco. 

Bart doesn’t mind working during his time off, especially not when it includes beautiful scenery, great Italian food and wine and an inspiring conversation for his Humo summer series ‘Zin in Zen’ (A mind for zen).

Patrick's work doesn't stop either during a precious week of vacation. To be able to work 15 hours a day, constantly crossing time-zones to tour the 60 countries where Adecco is active, and to stay zen, he takes a mat on his travels and practices yoga three times a week. Present in Tuscany when Bart is conducting his interview: Manoj Bhanot, Patrick’s yoga teacher.

‘Stillness in the body is stillness in the mind’ - Manoj

That afternoon Manoj guides us through a session of Yoga Nidra in the pleasantly cool little church of San Vincenti. Over dinner with insalata caprese, pasta carbonara, salsiccia di cinghiale and zabaglione – Patrick is also a superb cook – Manoj talks about yoga and the teacher training courses he organises. The next morning, a little later than sunrise because of the amount of excellent wine at dinner, we are treated to a Hatha Yoga class outside that culminates in total relaxation.

Yoga, a life changer

After our trip to Italy I had a second knee surgery. I love dance, it has been my passion for more than 30 years, but my body seems to object. What my body does like is yoga: I enjoy the asanas, the challenge in the poses and the relaxation afterwards. You can take lots of yoga classes, try different styles – Hatha, Vinyasa, Ashtanga, Iyengar, Kundalini – and never really understand what yoga is about. That’s why – after meeting Manoj - I decided to take the Yogalife teachers training course; to discover the true meaning of yoga.

I've had my first Yogalife TTC weekend in March and two more since then. While I'm discovering more and more about yoga, I'm also getting to know myself. Even after three TTC weekends I already feel the change; a change in energy, stress level and relationships. I can hardly wait for our next weekend filled with great lectures, wonderful classes, tons of information and awesome people. 

I'm truly grateful for meeting Manoj last summer, and Patrick and his wife Betty, they were so welcoming and generous. So if Bart says he needs to work another day during a vacation I will gladly tag along. You never know what might happen and who you'll meet.

If you would like to join the Yogalife family, admissions are open for the next Yogalife Teachers Training Course in Gent: http://www.yogaopleiding.be/index.html
11th November 2016 to 24th March 2017 (9 weekends)

Move to Cure(d)

Ik heb vandaag mijn 60ste en laatste kinebeurt afgewerkt! Time flies when you’re having fun: sinds de operatie door wonderdokter en kruisbandspecialist Dr. Lagae heb ik, gespreid over 6 maanden, 60 x 2 uur hard gewerkt bij Move to Cure.

Geen twee sessies waren dezelfde: kinesist Gilles De Sutter bedacht telkens weer andere oefeningen om mijn spieren te verstevigen en mijn stabiliteit te verbeteren. 5 x 20 keer buigen en strekken en klimmen en springen en stappen en lopen... Dat deed ik te midden de revaliderende voetballers, maar voor mij was oefenen met een bal er alleen in het begin bij, op voorwaarde dat er niet te veel fragiel volk bij me in de buurt stond. Het liefst oefende ik op de trampolines, het allerliefst op twee tegelijk. Het minst plezierig vond ik de reeksen van 100 x zitten en rechtstaan, vooral met één been.

De eerste maanden 3 x per week, en nadien 2 x, onderging ik zo’n gecombineerde conditietest, uitputtingsslag en marteling. Alles went: nu denk ik dat ik zelfs de folteringen op de behandelingstafel zal missen. Het was nochtans niet niks: eens mijn knie zo hard gestrekt was tot ze niet meer wilde buigen, boog Gilles ze toch zo ver dat ik dacht dat de nieuwe kruisband zou knappen. En met zijn puntige ellenbogen vond hij ook doeltreffend de allerpijnlijkste plekjes op mijn bilspier.

Is het een geval van Stockholmsyndroom? Misschien, ik ben in elk geval blij dat ik me de komende maanden nog eens per week mag laten behandelen en pijnigen door Gilles. Ik kan en wil nog geen afscheid nemen van Move to Cure, zowat mijn tweede thuis sinds 14 mei.

Het allerbeste nieuws is dat ik weer aan het dansen ben én dat het elke dansles beter gaat. Als ik rechtstaand dans merkt een toeschouwer vast niet veel meer van mijn blessure, maar op de grond kan ik mijn manco niet verbergen. Grondwerk is altijd mijn favoriete onderdeel van (moderne) dans geweest, maar nu frustreert het mij soms. En ook frustratie behandelt Gilles. Vandaag, tijdens mijn laatste kinebeurt in de reeks van 60, heeft hij de excuustruus in mij op haar plaats gezet: hij prentte me in dat ik die knie wel degelijk op de grond werkend kan en mag belasten, en hij beval me meteen dat ook maar 5 x 20 keer te bewijzen.

1000 x 60 keer dank aan Gilles De Sutter, Lieven Maesschalck (voor de bemoedigende woorden en schouderklopjes), Frédérique Neys (voor de goede zorgen tijdens het verlof van Gilles), de rest van het team én aan alle mooie mannen bij Move to Cure die het trainen toch net iets aangenamer maakten.

Unfortunate pirouette, the English account

More than 17 years ago I lived in the US. In the nineties I studied dance at the University of New Mexico. The initial plan was to spend one year at UNM in Albuquerque but I loved it so much I stayed for 4 years until I had earned my bachelor degree in fine arts (suma cum laude no less).

Afterwards I spent another year in San Francisco working for Impact, a lighting company, and dancing as much as possible. I look back on those five US years as the most wonderful, challenging and exciting years of my life. The three fun facets were sun, dance and great friends.

Thanks to facebook I have kept in touch with many of my fellow dancers at UNM. Some of them still dance, like Adrienne Clancy and inspirational teacher Bill Evans, many of them have switched to yoga (Kate and Melissa among others) and the flamenco women Stephanie and Julia are still as feisty as ever. I usually post in Dutch but this time my worried American friends deserve a full report they do not need to put through Google translate.

I'm not a professional dancer  but I still dance about three times a week. I occasionally teach dance class (I've taught weekly classes for five years and then decided I preferred taking class to teaching). Every two years I choreograph a piece for Kriskin, the dance studio I take class at. I wish I had the opportunity to choreograph more often...

My choreography two years ago,

dancing first row on the right

Last February - I was working on my choreography for the Kriskin show (it's this weekend!), rehearsals had started - I went to my Tuesday dance class to work on my technique and flexibility. It was a fun combination with a double turn ending in a jump, open - close - open. Over the years I must have done that move about a hundred times, the fifth time I did it that evening I messed up: my foot went one direction, the knee another. Result: I tore the anterior cruciate ligament and the meniscus in my right knee.

ACL reconstruction

The ACL stabilizes the knee during turns and quick stops, you definitely need it in dance. Thank God we still have afffordable health care in Belgium (yes, I'm worried about the upcoming elections, also this weekend). I had to wait a couple of months but last Wednesday I finally got a brand new ACL put in place by one of the best surgeons in the field. Dr Lagae specializes in knee surgery and has helped many professional athletes.

It will take six months of exercises with a physical therapist before I will be able to dance again. The Move to Cure team will get me back in shape. The expertise of Lieven Maesschalck and his team of therapists will get me to dance again as I did before. They're the top as well, working with our Belgian Red Devils for instance (I'm talking soccer now).

So, dear American dance friends, no need to worry. I'll be back on the dance stage before you know it. Although switching to yoga doesn't seem like a bad idea either.

Miss you all very much

Heidi double U

Suki John's 'The Human Engine', Rodey Theatre in the Fine Arts Center at UNM - March 28, 1993

Dansen kan ernstige gevolgen hebben

Februari: dinsdagse dansles bij Jac Delsing

Dubbele pirouette, spring open toe open... en KRAK.

Het dansjaar loopt al niet zo vlot; in november heb ik een spierscheur in mijn kuit opgelopen (eveneens in die dinsdagse les) met enkele weken verplichte rust als gevolg. Dit is nòg enger en kraakt nòg luider! Ik gooi mij dan ook onmiddellijk als de eerste de beste flauwe voetballer op de grond.

Maart: MRI-scan

Het verdict: meniscus gescheurd, voorste kruisband over de volledige dikte gescheurd en een oedeem op de tibia; nummer 6 op de lijst van Common Dance Injuries volgens Dance Teacher. Zo'n simpele dansbeweging, die ik zeker honderd keer eerder probleemloos heb uitgevoerd, maar deze keer kom ik slecht neer, tors mijn knie en voilà. Worden we oud? Misschien wat vermoeid... En ik ben nooit echt goed geweest in pirouettes.

Een dansblessure komt nooit gelegen maar nu is de timing wel uitermate slecht. Met Dansstudio Kriskin hebben we om de twee jaar een voorstelling in De Warande in Turnhout. De repetities zijn in volle gang voor de show op 24 en 25 mei.

April: wachten/move to cure

Om weer te kunnen dansen heb ik een nieuwe kruisband nodig. Alvorens ik terecht kan bij dé kruisbandspecialist moet ik veel geduld uitoefenen, héél veel geduld. Is dat erg? Het komt wel goed uit eigenlijk. Ik kan dan wel niet meer meedansen in de Kriskin-show, maar ik wil toch -  op één of andere manier - mijn choreografie afwerken en aanleren.

Ondertussen werk ik bij Move To Cure, het kinesistenteam van Lieven Maesschalck, aan het versterken van de omliggende spieren. Daardoor wordt de pijn minder en zal de revalidatie na de operatie ook vlotter verlopen.

Mei: afspraak in AZ Monica

De specialist draait mijn onderbeen in allerlei mogelijke en onmogelijke richtingen: ''t Zit los, het moet geopereerd worden.' 'En kan dat morgen?', vraag ik dan. Nee, dat niet, maar wel volgende week. Hoera! Euforie omdat ik eindelijk een operatiedatum heb. Hip hoi!

Morgen: operatie

Afgelopen vrijdag heb ik een laatste krukkenloze repetitie gehad met de Kriskin-dansers; ze zijn er klaar voor. Mijn computer en pakjesmateriaal heb ik naar het gelijkvloers verhuisd. De voorlopig laatste Souplesse Oblige-broek op bestelling is afgewerkt.

Morgen krijg ik een nieuwe kruisband!  Overmorgen kan de revalidatie beginnen zodat  ik over zes maanden weer pirouettes kan draaien!

• 'Als dromen verdwijnen'
  Dansvoorstelling van Kriskin op 24 en 25 mei in De Warande in Turnhout
  Tickets op http://www.warande.be/activiteit/kriskin-dansstudio-0
• Webshop Souplesse Oblige
  De shop blijft draaien en pakjes worden zo snel mogelijk verstuurd.
  De pop-upshop Atelier Pistolet is nog tot eind mei gevestigd in Hopland 46 in Antwerpen. In april verhuist de shop naar een nieuwe locatie.