Posts tonen met het label so you think you can dance. Alle posts tonen
Posts tonen met het label so you think you can dance. Alle posts tonen

zondag 9 december 2012

Alvin Ailey Magic: dansles in New York


Vanavond finale van 'So You Think You Can Dance'! Voor ze aan de liveshows begonnen, hebben de dansers zich moeten bewijzen tijdens een auditie, een driedaagse in Arnhem en een bootcamp in New York. Herinner je je die bootcamp nog? Ik was hartstikke jaloers op de dansers die voor modern gekozen hadden en vervolgens les kregen van Troy Powell, artistiek directeur van Ailey II.



Toen een trip naar New York zich aandiende, ben ik onmiddellijk de site van Alvin Ailey gaan opzoeken. Diens gedachtegoed wordt in The Studios in ere gehouden: "Dance comes from the people and should be given back to the people." Het prachtige Joan Weill Center for Dance telt niet minder dan 12 danszalen, waar de hele dag lang lessen worden gegeven. Zelfs wie nog nooit dansles heeft gevolgd, heeft hier de keuze uit 80 lessen: van Zumba tot hiphop, van capoeira tot Horton.

Om deel te nemen aan de professionele lessen moet je minstens drie jaar danservaring hebben. Met meer dan twintig jaar ervaring zou ik niveau één toch moeten aankunnen, zou je denken. De lessenreeksen waren natuurlijk al enkele maanden bezig, in december nog inpikken is op geen enkel niveau een lachertje.

The Joan Weill Center for Dance
De les modern van Ari Mayzick was best wel eng. "It's not just any modern, it's Graham!", wees hij mij terecht. Toen hij halverwege de les begon aan een oefenreeks met verplaatsingen en draaien - zonder die vooraf nog een keer te overlopen - zat er voor mij niet veel anders op dat toe te kijken in plaats van deel te nemen. Daar kan je natuurlijk ook veel van leren, maar dat was niet echt waarvoor ik gekomen was.

Two introductary classes for $ 25,00, ik had dus nog een tweede les te goed. De volgende dag begeef ik me na veel wikken en wegen toch maar naar de les Horton van Elizabeth Roxas. Elementen uit de Horton Techniek zoals flatback en hinge komen in verschillende stijlen aan bod, maar bij Alvin Ailey worden nog de 'fortifications' onderwezen zoals die zijn ontwikkeld door Lester Horton (bij wie  Ailey zelf les had gevolgd). Mijn ervaring met Horton beperkt zich tot de lessen van Julio Rivera tijdens de zomerdanssstages van Fedes vele jaren geleden. Maar Elizabeth is een schat van een lesgever en zij nam de tijd om oefeningen te overlopen, in twee groepen te werken en zelfs individuele verbeteringen aan te geven (die lateral T kon beter). 't Was hard werken, dat kan ik je verzekeren, maar ik heb er heel erg van genoten.

'Revelations'
Alvin Ailey American Dance Theater treedt heel de maand december op in het New York City Center, met een wisselend programma. Dinsdagavond zag ik de hiphopchoreografie 'Home' van Rennie Harris, 'Minus 16' van Ohad Naharin en, best van al, het fantastische 'Revelations' van Alvin Ailey. Verrassend hoeveel van de bewegingen uit de Graham en Horton-les terugkwamen in de choreografie van Ailey.



Alwie deze maand nog in New York is: zeker gaan kijken naar Alvin Ailey Dance Theater. En aan alle dansers: ga de uitdaging aan en volg een keer les in die prachtig dansstudio's, keuze genoeg zelfs voor wie niet veel ervaring heeft.

Tip: draag een zwarte maillot met legging, dat is het uniform in de school. Zie ook de overzichtelijke site van NYC Dance Studios.


Over Alvin Ailey:
Choreograaf Alvin Ailey was getraind in Graham en Horton, zijn dansen hadden als onderwerp de geschiedenis en de problematiek van zwarten en hij werkte ook voornamelijk met zwarte dansers.

"In his dramatic works, or strongly emotional ones like the enduringly popular Revelations, Ailey has created black archetypes: the suave, sharp-footed dude, who can turn-on-a-dime, who's never at a loss; the laborer; the prisoner (whore or jailed man or sinner) yearning upward for freedom, for release; the provocative and dangerous female; the damaged innocent; the luscious goddess out of Africa (like the great Judith Jamison, transfigured in the last movement of the solo Cry). These roles make certain steps come to the fore: high leaps and plunging falls and rolls, rapid multiple turns, legs not simply lifted but flung triumphantly high, backs deeply arched in abandon or despair, and, often, a fluent swaying in the hips as well."
Bron: Time and the Dancing Image (1988) - Deborah Jowitt

maandag 24 oktober 2011

SYTYCD: Meysam Noori

"Dansen is álles voor mij. Eten, drinken, lopen, slapen, denken - heel mijn leven draait rond dansen. Als ik muziek hoor en ik doe mijn ogen dicht, dan zie ik dans: een salto, een sprong, een gestrekt been... En dan begin ik ook te bewegen, maakt niet uit waar ik ben - desnoods aan de bushalte." Dinsdag staat er een interview met Meysam Noori in de Humo. 


Meysam, de Amsterdammer uit Afghanistan, is mijn favoriet in SYTYCD. Zijn optreden gisteren was niet zo pakkend als de week voordien, maar hij danste met overgave en plezier. Ik hoop dat hij nog ver geraakt.


Aaaah lekker, dat gevoel heb ik ook als ik hem zie dansen. You move me, Meysam!



woensdag 5 oktober 2011

Body Language

Ik ben vandaag naar Body Language gaan kijken, de dansfilm met Floris en Lorenzo uit de vorige editie van So You Think You Can Dance. Zelfs Eldrick doet mee!

De ingrediënten voor een dansfilm zijn steeds dezelfde:
1) de ultieme dansdroom: toegelaten worden tot een dansacademie of -gezelschap of een wedstrijd winnen, zoals de Battle of Broadway in deze film
2) tegenslag, inclusief blessures en liefdesproblemen
3) dankzij de hulp van vrienden en het nodige doorzettingsvermogen wordt de danser 90 minuten later toegelaten tot die danscademie of dat gezelschap, of wint (net niet) die wedstrijd.
De film eindigt uiteraard met een grandioze dansfinale. Dat is in Body Language niet anders.

De hoofdrolspelers in dansfilms kunnen meestal goed dansen maar iets minder goed acteren. Dat is hier niet anders.

Maar waar draait het om? De dans! In Body Language zitten véél mooie dansscènes. Enkel Roy Julen staat bij de aftiteling vermeld als choreograaf, maar de dansstijlen in de film zijn zo divers dat hij The Ultimate Dance Battle had kunnen winnen: hiphop, breakdance, maar ook salsa, modern en zelfs paaldansen. 

De scène waarin de drie jongens hun frustraties van zich af dansen – dezelfde bewegingen maar elke in zijn eigen stijl op een andere locatie – is héél mooi in beeld gebracht. De dansbewegingen zijn ook zo gefilmd en met effecten bewerkt dat ze nog beter tot hun recht komen: battles met de camera als tegenstander, slow motion voor de flips van Lorenzo, The Matrix’ bullet time-effect bij Floris…

Publiekslieveling Floris is de bad guy in deze film! Floris kon blijkbaar moeilijk tijd vrijmaken voor de film omdat hij door SYTYCD al te veel schooltijd verloren had. En dus heeft hij niet zo'n grote rol als we gehoopt hadden, maar wel een paar supercoole moves. Lorenzo is de ster van de film, hij komt vaak in beeld free-running o.a. in Central Park. Over het danstalent in de film heb ik geen klachten. Ik zou de film zo opnieuw willen zien, wel even snel doorspoelen tijdens de houterige dialogen.

Doen verder nog mee in Body Language: Ingrid Jansen (winnares van Dancing Queen 2008),  Signoury Korper (SYTYCD 2008), Boris Schreurs (De weg naar Fame) en Ruben Solognier (Onderweg naar morgen).

Bekijk de trailer van Body Language:





The Partysquad ft. Rochelle & Jayh met de titelsong Body Language (Ride)


maandag 3 oktober 2011

Hasta la victoria siempre!

(vtm)
Ik was aangenaam verrast door de mooie choreografieën tijdens de Cubaanse bootcamp van 'So You Think You Can Dance'. Het was niet het soort Latijnse dans dat de dansers verwacht hadden; geen mambo à la 'Dirty Dancing' en ook geen salsa - "dat is voor toeristen". 

Nee, de choreo van Luisa en Rigoberto was een originele mix van moderne dans, Afrikaanse dans en sensuele Latin bewegingen. Ondanks het moeilijke ritme zag het er technisch niet zo slecht uit. Voor zover je dat kan zien op tv. De dans zou best wat duidelijker in beeld gebracht mogen worden. Ik kijk toch vooral naar het programma om dans te zien, niet voor het emotionele drama. 

De dansers worstelden vooral met het sensuele aspect van de dans (of kwamen er niet aan toe na één dag oefenen). Volgens de Cubaanse choreografe Luisa zijn Belgen en Nederlanders niet gewend elkaars lichaam en zweet aan te raken, en slagen de meesten er daarom niet in om elkaar aan te voelen en de dans te combineren met passie en seks. 

Mochten de danspartners in 'Dirty Dancing' nog ver uit elkaar staan - 'This is my dance space. This is your dance space. I don't go into yours, you don't go into mine' - tijdens de Cubaanse bootcamp was het 'Love her! Grab her!'

Quote van Luisa: Een danser mag niet tevreden zijn met wat hij al kent. Ze moeten iets bijleren van iedereen en van overal.